Ik merkte dat er iets niet meer klopte tussen Coco en mij.
Ze liep weg als ik met het halster aankwam, trok zich los tijdens het trainen en liet allerlei stress- en kalmerende signalen zien. In plaats van plezier voelde ik vooral… onzekerheid. Alsof we elkaar kwijt waren geraakt.

Ergens diep vanbinnen wist ik: dit klopt niet. Niet voor haar, en ook niet voor mij.
Ik voelde dat er iets mocht veranderen — niet alleen in hoe ik trainde, maar ook in de energie die ik meenam naar haar toe.

Ik ben me gaan verdiepen in de leerkwadranten en in wat er eigenlijk onder die ‘ongehoorzaamheid’ zat. Waarom wilde mijn paard geen verbinding meer met mij? Wat probeerde ze me te vertellen?

Langzaam maakten we de switch: van trainen met druk en zonder voerbeloning, naar werken met voer, zonder druk en in volledige vrijheid. We begonnen met hersenwerk en oefeningen die haar lichaamsbewustzijn vergrootten — en tegelijk leerden we allebei ons zenuwstelsel tot rust te brengen.

We gingen minder doen, maar voelden meer.
En juist daardoor kwam de verbinding terug.
We hebben allebei weer plezier, ik lach tijdens het trainen en voel me trots én dankbaar dat we elkaar opnieuw hebben gevonden.

Juist die reis met Coco is de basis geworden van wat ik vandaag doe. Want ik weet hoe het voelt als je paard ineens “anders” doet, als je twijfelt aan jezelf, aan je training en aan jullie band. En ik weet ook hoe het voelt als je die verbinding weer terugvindt.